Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz
Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde
Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde
Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak
PORTRE
-Ne oldu ki, saatlerdir oturmuş, kıpırdamadan duruyorsun?
Kaygılar içindeyim,
Beni aşıyor her biri,
Ve ilk kez bu kadar düşünceli
Tekrarlayacak mıyım,
Hayatım boyunca ben,
Yapıp ettiklerimi?
Zararlı maddeleri sevemedim kendim dahil kime uzandıysam kurudu düştü dalından evvela olsa da bir fidan kök salmadan ahu rüzgarlı haşinlerde yok oldum düzinlerce
Mutlu olun ben beceremem öyle işleri peşimden gelmesin ha kimse mutsuzken mutluyum çehremce karartmadan domatesin al yüzünü kaybolun haşin dalgalarda sizlerce izlerce..