“…’ Kim bilir belki Âdem de Havva’yı bir mehtaplı gecede sevdiğini duymuştur. Hele sonraları, Âdem’le Havva’dan sonraları… Ne öğle sıcaklarındaki âşık, ne şebiyeldada pencere kenarında cıgara tüttüren bedbaht, bu mehtap altındakinden daha bahtsız değildir. ’…”
“İnsanın kolu bacağı tuttuktan, ölümü aklına dahi getirmeyecek kadar hayata bağlı olduktan sonra saadeti aramasına pek lüzum yoktur. Çünkü saadet, uzakta bile olsa, insan, ona elini uzatmak kudretini kendisinden esirgemediği için Cenabı Hakk'a şükretmeli.”