Sanki rüzgâr hayatımın yelkenlerini delik deşik etmiş, onları birer paçavraya çevirmişti.
Ancak hepsini onaracaktım.
Yeniden ayağa kalkıp okyanusta süzülecektim.
Sadece o gün bugün değildi.
…tenimdeki çürüğe öylece baktım, fiziksel bir yaranın nasıl ben buradayım diye bağırdığını ama duygusal yaraları kimsenin görmediğini düşündüm. Acımın izini üzerimde taşımak, aynaya her baktığımda bir daha kimseye güvenmemem gerektiğini hatırlatmak istedim. Saçlarımı o çürüğün rengine boyadım. Siyah ve mavi. Kendi şahsi yaram.