ilgi alanın değil diye artık senin için yazdığım şiirleri sana göndermeyi bıraktım. Sadece not defterimde tutuyorum. Elini tutma hissini anlamlandırmaya çalışmamı, içimde canlandırdığın ama şu an ölmüş olan kelebekleri, sırayla devam ettirdiğimiz hayallerimizi.. Hepsini not defterimde saklıyorum. Bazen üstünü karalıyorum seni sevdiğimi söylediğim satırların. Sonra yine yazıyorum. Daha çok kez "iyi ki oldun" diyorum "bu defterin sahibi, iyi ki". Kalemimin ucu tükendikçe açıyorum, burdaymışsın hissi veriyor çünkü kağıtlarla arkadaş olmak. Hiç silgi kullanmıyorum üstelik. Senden bahsettiğim satırları silip, aynı satırlara başka bi adamın gözlerinden bahsetme düşüncesi dahi bak kalemimi titretiyor. Eğriliyor yazım. Bence böyle kalmalısın. Defterimde sahibi olduğun satırlarım hep senin kalmalı, üstünü karalasam dahi. Defterimde sana ayırdığım köşe ne olursa olsun yerini korusun istiyorum. Umarım silemez zaman sabahladığımız geceleri. Hep bir sonraki sayfaya izini bırakıp "ben buradayım der hâlâ" seni yazan kalemimin izi.
Ya ben? Günlüğünün iyi kisi miyim? Yoksa tek satırda beni anlatmayı bitirdin mi?
Köşemi koru lütfen nolursa olsun.. Tek satırlık etki de etsem koru beni. Sadece baş harfim dahi olsa defterinde, kalbim bununla yetinir.
-Seni defterindeki sayfalara anlatmayı bitiremeyen, en hiçbir şeyin