İnsan ölüm karşısında hiçliğini anlıyor. Yoksa dünya kendinin sanıyor. Ölüm belki de insana insanlığını hatırlatmak için var. Kibri öldürmek için var ölüm. Tevazu toprak gibi olmaksa madem işte insan da toprak oluyor ve ölüm insanı silkeleyip de kendine getiriyor bence.
Ve yine her biri tek ağızdan tekbirler getiriyor ve sanki İstanbul bir kez daha fethediliyordu. Lakin bu kez kılıçla,okla,topla değil;ezanla,namazla,şükürle ve duayla fethediliyordu.
..ve ölseler de gönüllerindeki ölmüyor. İşte anladı ki düşman o gönüllerdeki ölmeden,ölmeyecek bu insanlar. O vakit gönlümüzde olana kastettiler. İmanımıza,inancımıza,kutsalımıza,mukaddes bildiğimiz her ne varsa ona hücum ettiler.