celal çelik
@cece0808
Okunasi bir kitap kendisi de bölgenin insanı olan yazar Ortadoğu da dönen dolapları ihanetleri tarihten silinip giden küçük insanları küresel siyasetin entrikalarini tüm gerçekliği ile kaleme almış bize de zevkle okumak düşer.
Keyifli okumalar
1943... İstanbul eski yozlaşması yeniden yaşıyordu. Türkiye, her iki tarafından da arzuladığı, stratejik açıdan birinci derecede öneme sahip tarafsız bir ülkeydi. İstanbul, Doğu Akdeniz'deki en iyi gözetleme ve dinleme merkezi olması sebebiyle, Türkler, bu oyun kumarbazlarından olmadıkları halde, yabancıların yerliler üzerinde casusluk yaptığı Bizans tipi bir yeraltı dünyasına sahip oldu. Dünyadaki bütün gizli servisler, düşman tarafların arasında hiçbir engelin bulunmadığı lüks otellerin dinlenme salonlarını ve en iyi restorantları doldurarak, Boğaz üzerindeki bu büyüleyici kente yerleşmişlerdi. Amerikan, Alman, İngiliz, Fransız, İtalyan, Yugoslav, Yunan ve Japon ajanları, birbirine bitişik masalarda otururken ya da dans pistinde birbirlerine çarpıp, damlarını ve onların kanalıyla sıralarından bazılarını paylaşırken görülebiliyorlardı.
Taşer; fikirleriyle, insanlığıyla, efendiliğiyle, aklı, mantığı, zekâsıyla ender bulunan bir kişilikti. Onun, Ziya Nur, Erol Güngör, Nevzat Kösoğlu, Cemil Meriç, Galip Erdem gibi kendileri de birer “kutup insan” noktasına erişmiş büyüklerimizce saygıyla anılması ve takdir görmesi çok önemli bir hadisedir, inancındayım. Taşer’in rahmete varışı neredeyse yarım asra yaklaşıyor. Temiz, pırıl pırıl, tavizsiz; sevgi, saygı ve takdir dolu bir hayatı yaşayarak ardında yarım asır sonra da hatırlanmayı icap ettirir bir değer bırakıp göçmek her insana nasip olmaz. Mesele, Taşer’den yadigârdır, Taşer’in mirasıdır… Neredeyse yarım asra yakın bir zaman sonra Ötüken Neşriyat’ın “Mesele”ye sahip çıkarak yeni bir baskısını yapmaya talip olması ise, biz aile mensupları için çok önemli bir olaydır; zira “Mesele”yi bugünlere ve yarına taşımak en çok Ötüken’e yakışırdı…
