İnsan çağımızda gönül tarlasına durmadan put dikiyor. Kendi türettiği eşyaya, kendi kurduğu sisteme veya kendinin yücelttiği insana tapmak yoluyla kendine tapmaya çalışmakta belki de. Kendini dolaylı yoldan putlaştırmanın boş deneyinde.
Batı, anlaşılıyor ki, "kadim" in hakkını vermemenin, ebedi olana arka çevirmenin, "an" ı putlaştırmanın çıkmazı içinde.
Doğu ise, yeninin hakkını tam vermeme ile birlikte kadim olanı birdenbire terk gibi bir yanlışlık ve basitliğin kurbanı.
Dâvâ, eski olanı eskitmemekte;yeni olanı da eskiye ustalıkla ve bir sarsıntıya meydan vermeden bağlamakta.