Gözlerinin yeşili alır beni kurak çöllerimden,
Koyar beni yemyeşil bahçelere.
En sevdiğim mevsim bahar olmuştu.
Nereye baksam gözlerinin rengi,
Nereye baksam sen.
Ama soldu çiçekler, sarardı ağaçların yaprakları.
Kuşlar ötmeyi bırakmış,
Bahçeler yerini çöllere bırakmış.
Son umut da boşa çıkmıştı.
Hayat, yokluğunda siyah beyaza bürünmüş,
Heyecanla atan kalp ebediyen durmuştu.
Geriye kalan tek şey
ANILAR...