bir zamanlar onu cok mutlu eden, güzel diye nitelendirdiği her şey toz gibi dağılıp gidiyor, hiçe dönüşüyor, hatta çoğunlukla bayağılaşıyordu
-sonra kendini bıraktı ve çocuklar gibi ağlamaya başladı. umarsızlığına, korkunç yalnızlığına, insanların acımasızlığına, tanrı'nın acımasızlığına, tanrı'nın yokluğuna ağlıyordu.