waltzofthebooks
@cerendilany
27 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Çiçek açan bu güzellik beni etkilemedi, hareketsiz bıraktı . Bahar manzarası aşkla ya da parayla kalbime giremezdi. Çünkü sabun köpüğü gibi yalnızca yüzeye yansıtı lmıştı. Sokaklarda insanlar gelip geçiyor, mutlu görünüyorlar, saçlarından ışık yansıyordu. Hafif güneş ışığına
sarılı her şey nefes alıyor, gittikçe parlıyordu. Bu hoş manzara hayatla dolup taşıyordu ama benim ruhum kış mevsiminin ıssız sokaklarını ve şafak vaktindeki o nehrin özlemini çekiyordu. Yüreğim paramparça olsun da bitsin istedim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yavaş yavaş bir ağırlık
çöktü üzerime. Sevilen birinin öldüğü yerde zaman sonsuza dek durur. İnsan kendi kendine, dua eder gibi, eğer aynı
yerde durursam onun duyduğu acıyı hissedebilir miyim,
diye sorar. Derler ki eski bir şatoyu ziyaret ederken o yerin
tarihi, yıllar önce orada yürüyen insanların varlığı, vücutta
hissedilebilir. Önceleri böyle şeyler duyduğumda neyden
söz ediyor bunlar, derdim. Ama şimdi bunu anladığımı
hissediyordum.
Kapının kapandığını duydum ve yalnız kalınca ne kadar
yorgun olduğumu fark ettim. Oda müthiş sessizdi. Saniyelere bölünmüş zaman kavramını yitirmiştim. Durmuş olan
dünyada tek canlı ve hareket eden benmişim gibi hissettim.
Ölen birinin ardından evler hep böyle olur.
Kanepeye çöktüm ve büyük pencerenin dışındaki kasvetli kış grisine boş boş baktım. Şiddetli soğuk hava bu
küçük semtin her köşesini -parkı, kaldırımları- bir sis gibi
kaplamıştı. Buna dayanamıyordum. Yüreğimi sıkıştırdı ve
nefes alamayacakmış gibi hissettim.
Gerçekten büyük olan insanlar çevresindekilerin kalbini
ısıtan bir ışık saçarlar. Bu ışık söndüğünde kasvetli bir keder gölgesi iner.
Hepimizin yürüdüğü bu tümüyle karanlık ve ıssız yolda
aydınlatacağımız tek yolun kendimizinki olduğunu ne zaman anlamıştım? Sevgiyle büyütülmüş olmama karşın her
zaman yalnızdım.
Bir gün mutlaka herkes zamanın karanlığına dağılıp yok
olacak. Ben hep benliğime yerleşmiş bu anlayış ile yaşadım.
