İnsan alıştığında koskoca bir çığ bile küçük gelirmiş gözüne. Gördüğü her fırtınayı rüzgar sanır, bir gün elbette geçeceğini düşünür ve kabul etmezmiş yorgun düştüğünü. Neden kabul edemiyoruz biz yenilginin de galibiyet kadar nihai olabileceğini?
Garantili kesinlikler için mi yaşamalıyım? Sadece emin adımlar atabileceksem mi yürümeliyim? Sadece güneşli havada mı dışarı çıkmalıyım, sadece başımdan küçük işlere mi kalkışmalıyım? Sadece başaracağımı bildiğim şeyleri mi yapmalıyım? Kusura bakmasınlar.. kesinlik olmuş dünyaları.