“Aşkın insanı, bütün dünyayı bahar gibi gösterecek şekilde ele geçiren bir esrime hali olduğunu düşündü, onu kendinden geçirecek bir mutluluğu sabırsızlıkla bekliyordu; ama bu mutluluk değildi; daha önce hiç bilmediği bir şey, ruhun bir açlığıydı, sancılı bir hasretti, acılı bir ıstıraptı.”
“Herkesin dünyada önce kendisini düşündüğü gerçeğiyle barışırsan, çevredekilerden daha az şey istersin. Seni hayal kırıklığına uğratmazlar, sen de onlara daha merhametle bakarsın. İnsanlar hayatta tek bir şeyin peşinden koşar- kendi zevklerinin.”