Çiçek
@cicekakyzz
32 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çiçek
, bir kitap okuduPuan vermedi·824 syf.·
26 günde okudu
·Okunma: 27 Nisan 2026 03:45
·2026 41. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayatta Kalanlar benim için okuması kolay ama etkisi ağır bir kitap oldu. İlk başta sakin ilerliyor gibi hissettirse de sayfalar ilerledikçe içimde bir ağırlık oluşmaya başladı. Üç kardeşin hikâyesini okurken aslında sadece onların değil, geçmişin insanın içinde nasıl kaldığını da görüyorsun.
Alex Schulman çok yüksek duygularla anlatmak yerine daha sessiz bir yol seçmiş. Ama bence tam da bu yüzden daha etkileyici. Çünkü bazı şeyler açık açık söylenmiyor, sen hissediyorsun. Özellikle çocukluk anılarıyla bugünün iç içe geçmesi beni en çok etkileyen kısımlardan biri oldu. Okurken “asıl kırılma nerede başladı?” diye düşünmeden edemedim.
Kitapta beni en çok zorlayan şey, o sürekli hissedilen ama tam tarif edilemeyen gerginlikti. Her şeyin altında bir şey var ama netleşmiyor. Bu durum bazen yordu ama aynı zamanda kitabı gerçek kılan da buydu bence. Çünkü hayatta da çoğu şeyin net bir açıklaması olmuyor.
Bitirdiğimde öyle büyük bir “vay be” etkisi yaratmadı belki ama içimde kalan bir his bıraktı. Hani bazı kitaplar vardır, hemen etkisini göstermez ama sonradan aklına gelir ya, bu da öyle bir kitaptı benim için.
Savaş ve Açlar’ı okurken bende en çok kalan şey, kitabın “okunmuş” gibi değil de “yaşanmış” gibi hissettirmesiydi. Hasan İzzettin Dinamo sanki bir hikâye anlatmıyor da, yaşadığı bir dönemi olduğu gibi önüme koyuyordu.
Bazı bölümlerde gerçekten durup ara verme ihtiyacı hissettim. Çünkü anlatılan açlık, öyle uzak bir kavram gibi gelmiyor; insanın içine işleyen, fizikselden çok ruhsal bir ağırlık bırakıyor. Okurken en çok zorlayan şey de buydu: karakterlerin çaresizliği değil sadece, o çaresizliğin çok tanıdık bir duyguya dönüşmesi.
Kitap boyunca sık sık şu düşünceye kapıldım: İnsan ne kadar dayanabilir? Açlık, yoksulluk, yalnızlık… Hepsi üst üste geldiğinde insanın içinden ne kalır? Dinamo bu sorunun cevabını dramatize etmeden, olduğu gibi gösteriyor ve belki de bu yüzden daha etkili oluyor.
Benim için bu kitap akıp giden bir roman olmadı; daha çok sindire sindire, hatta bazen geri dönüp tekrar okuyarak ilerlediğim bir deneyimdi. Bitirdiğimde “çok güzel bir kitaptı” demekten çok, “çok ağır bir şey okudum” hissi kaldı içimde.
Kısacası Savaş ve Açlar, beni etkileyen ama aynı zamanda zorlayan bir kitap oldu. Okurken rahatsız eden ama bittikten sonra da uzun süre zihinden çıkmayan türden.
