Çocuklara herkesin, kimsenin hakkında bilmediği bazı şeyler için ömür boyu acı çektiğini hissettirin. Nadir görülen bir yetişkin olarak çocuklarla insan ruhuna dair konuşmak için vakit ayırın.
Çocuklarımız artık yeraltı orkideleri gibi hiç gün yüzü görmeden toprağın altından farksız ve güneş almayan havasız odalarında, bilgisayarın ya da test kitaplarının başından kalkmadan yaşlanıyorlar.
Bir bitkinin büyüyüp meyve vermesini dahi beklemeye sebat gösteremeyen çocuklardan, büyük ideallere kanalize olmalarını ve bu ideale odaklanmalarını bekliyoruz.
Doğasızlık sendromu yaşayan çocuklar, aynı kılıç çiçekleri gibidir. Hayatları süresince masanın başından, sıranın üstünden kalkmamışlardır. Talihliyseler okul servisinin pis camlarının ardındaki birkaç ağacı ya görürler ya görmezler.
En önemlisi ne biliyor musunuz? Mutlu olmaları!Mutlu olmayan hiçbir çocuktan kapkaranlık hücrelerini göğe açan pencerelerini aralamasını bekleyemezsiniz. Yani hayal güçlerini...