Ama insan hayatı bitmek bilmeyen iniş çıkışlardan ibaret. Çıkarken çok eğleniyorsun da yokuşlardan aşağı gümbür gümbür yuvarlanırken işler pek öyle hesapladığın gibi gitmiyor. Bu kadar engebeli bir zeminde dengeyi tutturmak hiç kolay olmuyor.
İstediğim insanlarla görüşüyorum; telefonları pek açmıyorum, kabul ediyorum eksik yanlarımı, insanları kırmak pahasına da olsa gerçeği söylüyorum, futbolu seviyorum, kedi besliyorum, kimseyle yarışa girmiyorum ve en önemlisi -siz daha iyi bilirsiniz- tuşunu ekledim kendime… Ama yetmez ki. Hep sonraki adımı düşünmekten dizlerim ağrıdı. Yetişemezsem ne olur?