Kalbim acıyla sıkıştı. "Ben hep yanındayım." dedi verebileceği tek teselliye tutunarak. Parmağı göğüs kafesimde gezindi, sol yanımda durdu. "Çok uzakta değil, tam burada."
Emir bana tekrar sarılırken saçlarımın arasına fısıldadı. "Acılarımı görmeme izin vermedim. Onları öyle güzel saklıyorum ki bazen ben bile unutuyorum."
Ona baktım. "Böyle izbe, karanlık bir yer, şu denizin ortasına çıkıyor. Akla hayale sığmayan bir şey..."
Elalarını, yeşillerime çevirdi. "Benim karanlığım da böyle işte, sonu sana çıkıyor."
İşte tam o anda gerçek beni bu kuytu sokakta, bedenimin derinliklerine inene dek sarstı. Kalbimi, kalbine mühürlemişti.
Ona âşık olmuştum.
Sayfa 199 - Ephesus Yayınları, Emir ve Gece·Kitabı okudu