"Şimdi kendi kendime sık sık şöyle diyorum: Hay kahrolasıca pis herif, hay yok olası aptal! Ulan, ister iyi, ister kötü olsun be! Hepsine acıyorum işte. Boş versem bile, bir insan gördüm mü içim cız ediyor. Nah diyorum, bu fakir de yiyor, içiyor, seviyor, korkuyor, onun da tanrısı ve karşı tanrısı var, o da kıkırdayacak ve dümdüz toprağa uzanacak, onu da kurtlar yiyecek... Hey zavallı hey! Hepimiz kardeşiz be... Hepimiz kurtların yiyeceği etiz..."
Can Yayınları
Orada ocakta alev alev yanıp duran kalın odun kütükleri var. Tencere de üstünde, Leo Kardeş. Dün iki keklik vurdum, pilav da pişiriyorum. Gel de bir lokma ye, iliğin kemiğin ısınsın zavallıcık!"
Ağzım sulanmağa başlamıştı.
"Sevinerek gelirdim Kardeşim, Francesco Kardeşten korkmasaydım."
"Haberi olmaz."
"Ona söylemeden edemem."
"Söyle, ne yapar sana yani?"
"Hiç. İçini çeker o kadar - benim de yüreğim cız eder."
En büyük nimetlerden biri de vicdandır.
İnsan onun sayesinde kendisine çeki düzen verir, yaptıklarını sorgular, pişman olur, af diler, tövbe eder.