Bazı insanlar için, daha önemli olması gereken bir insanı yarı yolda bıraktıklarını kabul etmektense sevdikleri birinin içinde kötülük olmadığına inanmaları daha kolaydır. Buna çok sık rastlıyoruz. Hatta bu duruma bilinçli körlük diyorum.
Beni susturuyordu.
İşin en kötü yanı da buydu.
Susturulmak. Çünkü kimse duymak istemiyordu.
Şimdi de sevecek kadar kendimi açtığım tek insan beni susturuyordu.
Üstelik daha yeni tanışmıştık ve onu yalnızca iki kez görmüştüm. Yine de konuşmadan bir günümüz geçmiyordu. Ve günümü o aydınlatıyordu.
Her gün.
Her zaman.
Her bir kelimesiyle.