Sana yardım edemedim.
Evinde oyunlarını oynarken sana dışardaki insanların izlediğin çizgi filmlerdeki gibi olmadığını söyleyemedim.
Gerçeği anlatamadım, çünkü hayal dünyanda çok mutluydun ve bunu elinden almak istemedim.
Bizim asıl ihtiyacımız olan sen ve senin gibilerin hayalleriydi aslında, deforme olmuş bir yeryüzünden, çöplükten yepyeni bir yaşam yaratmak için.
Ama yapamadım. Büyüdükçe ağırlaşmanı izledim günden güne, ruhunun bedeninden erken yaşlanmasını, yediğin yemekten bile zevk alamamaya başlamanı.
Hep güçlü ol dedim sana, sende yerden oyuncaklarını kaldırıp "bak işte ne kadar güçlüyüm" dedin gülerek.
Sana neye karşı güçlü olacağını söyleyemedim, ki ben bile bunu hala öğreniyorum ve zaman geçtikçe daha da zor şartlar altında kalarak.
Her zaman yanında olacağım dedim sana, ama olamayacağımı biliyordum içten içe.
Sevdiğin her şeyi yapman için elimden geleni yaptım ama yapmak istediğin şeylerde seni engelleyen kişi de bendim.
Sorgulayacağını biliyordum günün birinde, Neden hayatım böyle? Niçin bu kadar mutsuzsun? Hep böyle zor mu olacak yaşamak?
Artık büyüdün, ve ben hala anlatamıyorum sana nelerle karşılaşacağını.
Benim de karşıma yepyeni sorunlar çıkarıyor hayat hala, ve benim gibi, herkes gibi çoğunu tek başına öğrenmen gerekecek.
Güçlü ol, başına gelebilecek her şeye karşı. Ve unutma daha çok uzun yollar yürüyecek olsan da, yolda öğrendiklerin seni değiştirecek ve geliştirecek her adımını attığında.