iclal

genç ölmeliydim. fiziksel olarak değil: matematikçi olarak. iş değiştirmeli, gücümün tükendiğini hissetmeye başladığım anda bırakmalıydım. insan ne kadar başarılı olursa olsun ki ben epey iyiydim- bir an gelir ve üstün yeteneğe hatta dehaya oranla vasatlığını fark eder.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
ben 4. duvarı kırık bir kadınım
dış gerçeklik de ona tanrısal bir yaratık­mış gibi davranmaz.
bu sembolik terimle konuşursak, sonsuz üne giden kolay yol ayrıca kaçınılmaz olarak, özaşağılamalardan ve çilecilikten oluşan bir iç cehenneme de gider. bu yola koyulmakla birey, aslında kendi ruhunu —kendi gerçek özünü— yitirmektedir.