insanlarla çok uzun süre iletişim kurmadığım zamanlarda, dışarıdalığın artık dışarı olamayacak bir homojenlikte, bedenimden sızınanın geniş yolaklara dönüştüğü, yaşama tatbik edilebilir ve tatbik edilebilir demenin sakıt adlandırılabileceği bir kendiliğindenlikle içerisi olduğu yaşam formuna eriştiğimi düşünüyorum. bu yanılgıyı sabah sigara içmeye çıktığımda ağzımı açmaya yeltenip dudaklarım birbirine yapıştığından birkaç denemeyle çözerek açmaya çalıştığım an korkunç bir utanç içinde karşıladım, talihsizlik, kendimi dışarıdan seyrediyordum. biyolojik herhangi bir varlığın kolaylığına kesinlikle yaklaştığı herhangi bir hamlenin kusursuz olmamasının ne kadar üzücü bir aptallığı olduğunu biliyorsunuz. yaşam deneyimlerine sahipsiniz, öyle değil mi
ikircikliği artık hissedemiyorum dediğim yerde aptal romantiğin uyku sersemi kör eliyle mum artığını yokladığını hayal etmeyin, tüm artık parmak uçlarımda. ve hiç romantik değilimdir. zarlar birbirine değmiyor, 20 yaşındayım.