coconut
süpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüpersüper
Bayıldım!
Bu kitap seyahat etmeyi sevmenin yanında, “hayatı akışındayken düşünmeden yaşayıp gitmek” yerine; yaşarken her şeyi fazlasıyla analiz etmekten kendini alıkoyamayan biri için mükemmel nitelikte. Mesela benim için! En baştan notumu vereyim 10 üzerinden 10! ️️️️️️️️️️
Alain De Botton seyahat etmeyi sadece farklı bir yer görmek ve turistik amaçlı yer değiştirmek olarak değil, psikolojik ve felsefik olarak da inceleyip duygusal ve zihinsel bir deneyim olarak görüyor. Flaubert, Van Gogh, Baudelaire gibi sanatçıların seyahatle ilgili düşüncelerine ve seyahatlerinin sanatlarına olan etkilerini de çok akıcı bir şekilde anlatmış. Helal olsun Alain! Bu arada Flaubert beni şaşırttı açıkçası, bu kitaptan sonra hayata bakış açısını araştırasım geldi. Biraz çarpık noktalar var sanki, neyse!
Bu kitabı sevme nedenlerimden biri olarak diyebilirim ki ben kendimi her zaman gün batımı aşığı olarak tanımladım. Mesela güzel bir manzara görünce gözümün gördüğünü sihirli bir şekilde cebimde taşımak isterim, o görüntüyü hiç kaybetmek istemem. Kendimi iyi hissetmezsem su kenarında otururum çünkü gün batarken su kenarında hayat gözüme daha fazla çekilir görünür. Kitabın sonlarında “Güzelliğe Sahip Olmak” diye bir bölüm bulunuyor, ve John Ruskin’in bu güzelliğe sahip olmak meselesiyle alakalı psikolojik araştırmalarından bahsediyor. Josh Ruskin’i de daha fazla okumak üzere buraya not düşmüş olayım. Bir başka nokta ise; ruh haliniz iyi bir noktada değilse, nereye giderseniz gidin, gittiğiniz yere kendinizi de götürüyorsunuz ve yazarın söylediği gibi belki de Barbados’ta elinizde coconut havalı bir şekilde duruyorsunuz ama beyniniz o son attığınız maile gidiveriyor Çokça yaşadığım bir şey olduğu için ve bunun farkında olduğum için, bu satırlar da benim için yazılmış hissi verdi bana.
Sonuç olarak
kötü bir kitap ne kadar iyi okunabilirseDüşünce
Bu kitabı Ortamlarda Satılacak Bilgi podcastinin rezonans kanunu bölümünü dinleyince merak edip okumaya karar verdim. O bölümü dinlediğim an o kadar heyecanlanmıştım ki, çok ama çok az kişinin farkında olduğu derin bir hakikati anlamış hissetmiştim. Bu hakikati anlamama yardımcı olan şeylerden biri de bu podcastti. Aslında dinleyeli uzun zaman oldu ama kitap ayın 19’unda, terapiden sonra ansızın aklıma geldi ve sipariş vermek için bile sabredemedim. Hemen dışarı çıkıp aldım ve eve gelip okumaya başladım.
Kitabın yazılış şeklini, tavrını beğenmedim. Pierre Franck’ın üslubu hiç hoşuma gitmedi. Kitap bana aşırı kasıntı geldi. Bilimselliğe olan vurgular o kadar can sıkıcıydı ki ezik bir kendini ispat çabasından daha öteye gidemiyordu. Oysa hiç gereği yoktu. Takipçilerinden gelen mektup kısımları ise en nefret ettiğim kısımlardı. Bütün bunlara rağmen kitabı bir çırpıda bitirdim ve çok keyif aldım. Neden mi? Çünkü müthiş bir fikir barındırıyor içinde. Bilime girmeden, sadece bir düşünce yazısı olarak ve daha ciddi bir tavırla yazılsaydı harika bir kitap olurdu. Pierre bile bazı noktalarda ne kadar felsefi konulara değindiğinin farkında olmamış olabilir. Kafamdan inanılmaz düşünceler ve bakış açıları geçti. Gerçekten çok etkilendim. Pozitif düşünmeyle alakalı lame bir kitap gibi görünüyor ve birçok insan da muhtemelen öyle düşünüp ciddiye almamıştır. Ama bu kitabın, onu diğerlerinden farklı kılan bir yanı var. Bu kitap daha önce parıltılarını gördüğüm ama kafamda tam oturtamadığım bir sistemi daha iyi anlamamı sağladı. Ayrıca uzun süredir üzerine düşündüğüm birtakım sorulara da okurken cevap buldum. Önemli olan, ne okuduğunuzdan ziyade okuduğunuz şeyden ne anladığınızdır. Bu kitapta bahsedilen şeyin anlaşılması çok zor bir şey olduğunu düşünüyorum. Aslında kitap bana o kadar