• Engellerden arınmış çocuk ruhu, kendi doğasına göre hareket etmekteydi. Görünen işte buydu. Burada soyutladığımız çocukluk özellikleri doğrudan doğruya çocuğun yaşamına aittir. Nasıl renkler bir kuşa,nasıl kokular çiçeklere aitse öyle.
  • İnsanlığın gönenmesinde güçlü bir güdü görevini yüklenecek olan, çocuğun fiziksel değil, ruhsal yapısıdır. Çocuk ruhu insanlığın ileri adımlarını belirleyecek ve belki de onu daha üstün bir uygarlık biçimine eriştirecektir.
  • Tanrı'nın affetmeyeceği hiçbir günahkar olmadığına, ama bunun için insanın pişmanlık duyması, ruhu boş ve her şeyi kabule hazır bir çocuk haline gelmesi gerektiğine inanıyordu.
    Albert Camus
    Sayfa 65 - Can
  • İnsanı İnsan Yapan İmanıma Bismillah…
    Ölümsüzlüğümün İlahi Fermanı, Ruhumun Gıdası Vahiyden,
    Nur Dağının Eteklerinden Süzülen Gözyaşımdan Sor Beni…
    Sevrin Yamaçlarındaki Taşlara Dökülen Terimden Sor Beni…
    Kabenin Azametinin Önünde Edebinden Boyunu Uzatamamış
    Revaklardan Sor Beni
    Hicaz Demiryolunun Medine İstasyonundaki Raylarına Sarılmış
    Keçelerinden Sor Beni…
    Mahzun Ayasofyanın Üç Tekbirli Mihrabından Sor Beni…
    Sakaryanın Sırtına Vurulmuş Mühründen Sor Beni…
    Asırlarca Kimsenin Göremediği Ninemin Al Yazma Altındaki
    Telinden Sor Beni…
    Ben Doğmadan Semerkantta, Buharada Duam Yapılmış,
    Dedem Korkut Elindeki Kopuzdan Hoca Ahmet Yesevi Dilinden
    Türküm Yazılmış…
    Bakma Şimdi Camilerimin Boş Kaldığına,
    Fıratın Suyunda Abdestimi Alır, Namazımı Tuna Kıyılarında Kılardım.
    Her Girdiğim Şehri Yanık Sesimle Süsler,
    Her Aştığım Dağın Zirvelerinde Habeşli Bilal Olur Çınlatırdım Gökleri…
    Kah Çelebi Hasan Olup Kanatlanırdım Göklere …
    Kah Hacıbayram Olup Secdelerde Yükselirdim Miraca…
    Efendi Olmak İçin Değil…
    İki Cihan Efendisine Bende Olmak İçin Tükettiğim Ömrümden Sor Beni…
    Sor Ki Kazancım Rıza Olsun… Tahtlar Taçlar Değil…
    Maide Suresinin 54. Ayetinden Sor Beni…
    Sor Ki Abdulkerim Satuk Buğra Han’ In Ruhu Dinlensin…
    Asırlara Sığmayan Yorgunluğumu Dede Efendinin Gülnihalinde,
    Itrinin Tekbirinde Dindirdim Asırlarca…
    İmam Buhari Işık Oldu Yürüdüm. Susadıkça Yunusun Mısralarını İçtim.
    Acıkınca Mevlananın Aşk Sofrasına Oturdum.
    Kah Kal’a Oldum Savundum Adaleti…
    Kah Türbe Oldum Ölümü Öldürüp Yeşerttim Ümitleri…
    Düşmanımın Bile Çekinmeden Oturduğu Sofralarıma Sor Beni…
    Yüreğimde Pişen Tarhanaya, Ayran Aşına Sor Beni…
    Arkadan Vuranlara Bile,
    Misafirse Dokunulmaz Diyen Töreme Sor Beni…
    Kardeşlerime Nasıl Ağabey Olduğumu,
    Yaban El Değmesin Diye Medine Müdafaasında
    Canımı Nasıl Verdiğimi Bilen Çöllere Sor Beni…
    Dahası Kardeşi Kardeşe Düşürten İngiliz Lavrensden Sor Beni…
    Hürriyet Mi Dedin?
    Asırlardır Şehirlerimde Hürce Yaşayan Kiliselerden,
    Havralardan Sor Beni…
    Her Renk Rengim, Her Dil Dilim Olmuş…
    Irkçılığın Giremediği Yüreğim Ben…
    Alınıp Gücenmesinler Diye Her Irk Irkım Olmuş….
    Kim Olduğumu Merak Ediyorsan Kafkas Kartalı Şeyh Şamilden,
    Kudüs Fatihi Selahaddin Eyyübiden Sor Beni…
    Barış İçin Deyip Savaşlarda
    Çoluk Çocuk Kadın İhtiyar Demeden Öldürenler Anlayamazlar Beni…
    Var Git Çanakkaleden… Anzak Askerden Sor Beni…
    Beni Terörist, Potansiyel Suçlu Diye Yoketmek İsteyenler Bilmez…
    Onlar Zevk İçin Öldürürler.. Bense Diriltmekten Zevk Alırım…
    Onların En Haklı Savaşları Bile Ölmemek İçin Öldürmektir..
    Bense Savaşlarda Öldürmemek İçin Ölürüm…
    Şehitlerimi Ağırlayan Topraktan Sor Beni…
    Her Adımda Barış İçin Yaşayan İnancımdaki Selam’a Sor Beni…
    Kadını Bir Meta Gibi Kullanan Feministlere Değil
    Evlerimizin Hakanı Ayşelere Sor Beni…
    Kendi Hakkından Başka Hak Tanımayan Özgürlükçülere Değil,
    Yaradılanı Severiz Yaradandan Ötürü Diyen Yunuslara Sor Beni…
    Beni Sarhoş Edip Mağlup Edeceğini Sananlara Değil..
    Gece Yarılarında Yüreğindeki Tevbeleriyle Af Güneşini Bekleyen
    Meyhanelerdeki Bişr-İ Hafilere Sor Beni…
    Gençliğimi Elimden Almaya Kalkışanlara Değil..
    Nefsini Rabbine Adamış Nazenin Genç Hafızlara Sor Beni…
    İlmi Bir Sulta Yapanlara Değil…
    İlmi, İrfan Yapacak Hür Düşünceli Gençlere Sor Beni…
    Artık Uyuyorlar Diye Sevinen Düşmanlarıma Değil..
    Seherlerde Uyanık Zakirlere Sor Beni…
    Beni Taklidi İmanın Tehlikelerine Atanlara Değil…
    Tahkiki İman İçin Çırpınanlara Sor Beni…
    Mağlubiyetimi Zafer Sayanlara Değil.. Uhud’a Sor Beni…
    Uhud’da Hala Yaşayan Hamza’ya.. Mus’ab’a Sor Beni…
    Beni Daha Da Merak Ediyorsan Sevgilinin İnanıyorsanız
    En Güçlü Sizsiniz Fermanına Sor Beni..
    Beni Hadi Canım Sende Geçti O Günler Diyenlere Değil,
    Zor Da Olsa Nasıl Kalktığımı, Düştüğüm Yerlerden Sor Beni…
    Sor Beni …
    Öldüm Zannedip Keyflenenler Bilsin Ki;
    Vakit Saat Gelince,
    Terörist Değil Amma Bir Fatih Çıkar Genç Mi Genç…
    Beni De Kurtarır Senide… …

    Haşim AKTEN
  • Warcross sonrası stres bozukluğu halim hâlâ sürüyor olsa da ilk günkü şiddetinde değil. Bu yüzden kolları sıvayıp içimi dökmeye karar verdim. Öncelikle olayı kişisel almamanız adına klasik girizgâhımı yapayım: Kitabı çok sevene, az sevene, biraz sevene, aşırı sevene ve daha nicesine sözüm yok. Bunlar kitabı okuyanlar hakkında değil hatta yazar hakkında bile değil, kitap hakkındaki fikirlerimdir. Sevdiğiniz kitabın sevilmediğini görmek sizi incitiyorsa lütfen sayfadan çıkıp farklı sayfalara geçiniz, teşekkürler.

    Warcross ile ilgili neler neler var aklımda, bilemezsiniz. Hepsini hatırlayıp yazabilecek miyim, bilmiyorum ama bizi uzun bir yorum süreci bekliyor gençler. Yine. Kitabı okuyan çoğu kişinin seveceğini düşünüyorum. Özellikle de detayları çok önemsemiyor, yüzeysel anlatımlardan rahatsız olmuyorsanız genel hatlarına bakarak kitabı sevmenin kolay olduğunu söyleyebilirim. Özellikle de güncel romanlar arasında fikir olarak, bu detay önemli, orijinal olmasının bir etkisi olabilir. Sanal gerçeklik üzerine yazılmış çok fazla roman yok. Hele popüler, hiç yok bildiğim kadarıyla. Her neyse. Ama ben sırf yazarın aklına çok güzel bir fikir gelmiş diye kitabı sevemem, ne yazık ki. Fikir güzel ama yazamamış, olmamış. Hakikaten olmamış.

    Bence kitapla ilgili en önemli sorunlardan birisi yazarın mübalağa sanatını çok fazla kullanması olmuş. Mesela oyunu ele alalım: Warcross. Sekiz yıldır falan milyonlarca insanın oynadığı, sevdiği, bağımlısı olduğu ve bugüne kadar hiçbir siber saldırı ya da aksaklığa maruz kalmamış bir başyapıt. Ve kızın birisi hazırlık oyununa, yarım milyar insanın izlediği bir oyuna “Dur bakayım, hackleniyor mu? Kodu yazdım. Ahanda oldu. İçerde-ma!” diyor. Ne? Bu oyun nasıl ayakta kaldı arkadaş? Sanal çağın yaşandığı bir dönemdeyiz, sekiz yıldır bir akıl sahibi hacker bile kodu yazamadı mı? Elin kızı oyundaki bu saçma sapan açığı nasıl buldu? Bakın o da bir saçmalık. Emika Chen. 18 yaşında, iki yıl bilgisayar ve altı ay internet yasağı ile yaşamış fakir bir genç. Elindeki telefonun ekranını bile zor açıyor, düşünün bilgisayarı ne haldedir. Elektrik faturasını nasıl ödediğini bile bilmiyoruz, kızımızın yiyecek yemeği yok. Aslında dâhi bir hacker. İstese kendini kurtaracak kadar para kazanabilirmiş. Çoğu kişide olmayan beceri bende var, Dark Web kullanırım kimsenin ruhu bile duymaz falan diyor bir yerde. İstesem yaparım diyor. Defalarca pavyonda çalışacak seviyeye düştüğünü söylüyor ama kendini kurtaracak bir hırsızlık yapmayı reddediyor. Derken aniden, hiçbir hazırlık ve plan yapmadan, Warcross oyununa bağlanıyor ve şurada bir açık bulmuştum aslında, başka da açık yok aslında, bir tek bu aslında. Güçlendiriciyi çalsam ve satsam ne olur ki? Evet, dur bir deneyeyim diyor ve çalıyor. Azıcık düşünen birisi ön hazırlık falan yapar, plan yapar, açığa çıkma ihtimalini düşünür falan ama nerede o kafa? O yetmiyor, bu imkansızlıklar içinde kızımız harika bir Warcross oyuncusu olduğunu iddia ediyor. Harika güvenlik kalkanları var sanal dünyasında. Ama kitabın sonunda aslında hiç de öyle olmadığını görüyoruz. Aaa, meğerse takip edilmişim. Aa, meğerse güvenlik kalkanlarımı aşmış. Aa, benden iyiymiş, Aa, Aa, AA. Warcross oynarken görün hele. Yani nasıl bir deha, nasıl. Direğin altına dinamit koydum, patladı ve koştum. VAY ARKADAŞ! VAY! Böyle oyun görülmedi. Yeminle Temple Run falan daha iyi. Yani o çok iyi olarak anlatılan kız da fos bro, fos fos fos. Dese ki normal bir insan evladıyım, kendi çapımda hackerlık yapıyorum, hackliyorum oluyor klasksdkds biz de sinir olmayalım. Bazı yerler var kafamı duvara vurmak istedim. Adam kızı parasını verip işe almış, güvenlik durumları falan. Kız bilgi alıyor, haber alıyor ve şöyle diyor: Neyse ya bu o kadar da önemli bir şey değil, ona söylemeyeyim. Akşamında gözünü hastanede açıyor. Daha yüzlerce detay söyleyebilirim size kadın karakter hakkında. Verilmek istenen ve verilen farkı şu: Hayaller / Hayatlar. İnanılmaz yüzeysel, detaysız, altı boş bir kadın karakter. O kadar ki nefret bile edemiyor insan. Direkt yok benim için. Önemli biri değil gibi.

    Bahsi geçen oyun da fos ki çok az anlatılıyor zaten. Yani korkaklık mı desem, yazamama mı desem bilemedim. Sen sanal oyun kitabı yaz ve kitapta oyun hariç her şeyi anlat. Bir dâhi -Hideo Video, ona da geleceğim- nörolink diye bir şey bulmuş. Gözlüğü takıyorsun ve hop Warcross. Burada sevgili @miyopastronot’tan alıntı yapmak istiyorum: “Neymiș şehire senkronize edilmiș oyun. Odasında yaptığı şeyler puan kazandırıyormuș. Kupon avcısı sanırsın beleşçiliğe bak. TOKYOYA HOȘ GELDINIZ +20 PUAN. SİFONU ÇEKTİNİZ +3 PUAN. YEMEĞİN YANINDA YEDİĞİNİZ KAÇINCI DİLİM LAN O? 9 PUAN GERİ ALIYORUM. İlk zaman çatır çatır kazanıyordun puanları, sonra niye unutuldu? Biz okurlar kaçın kurasıyız be, yer miyiz bunları? Bin tane yere girip çıktı niye işlemedi puanlar, anca göz boyama.”
    Vay oyun savaş oyunuymuş. Ölüp ölüp diriliyorsun, no problem. Önemli olan elindeki bir taşmış, onu alana kadar catch me if you canmiş. Vay mimar varmış, sanal evreni zekasını kullanarak oyun için uyarlayabiliyormuş. Kızımızın zekasını örnekleyelim: Dur şu ipi atıp ejderhanı nasıl eğitirsin yapayım. Vay, evreni senin gibi düzenleyen görülmedi gülüm. Yılın mimarı ödülü kime? Tabii ki Chen. Benim için resmen “çen oyun mu oynuyorsun bakayım çen”. Ve oyunları adam gibi anlatmıyor yazar. Gözlüğü taktım, koştum, atladım, zıpladım, dinamit patlattım ve öldüler, kazandık. Helal be, olsa da oynasak. Mario bile daha iyiydi sanki. NEYSE.

    Gelelim Hideo Tanaka’ya. Ben ona Video diyorum. Bilin bakalım o ne? O da dâhi. Acaba yazar bağlaç olan dahi mi kullandı diye düşünmedim değil okurken. Arkadaşlar, dâhi cidden başka bir olaydır. Keşke bir iki makale okusaymış da biz de bol dâhili, abartılı kitabımızı okuyup göz devirmeseymişiz. Bakın şimdi adam nörolink diye bir şey yapmış. Beyinden ilham almış. Detaylar için lütfen warcross kitabına başvurmayınız. Çocuk yazmış, olmuş işte, niye merak ediyorsunuz detayları? Neyse, gözlüğü takıyorsun ve sanal dünyadasın. Hayallerini sanal dünyanda, kendi haline gerçekleştirebiliyorsun. (Bahsetmedim ama Matrix göndermesi 800 bin detaydan biri falan bu yalnızca) Öyle güzel yapmış ki sanal dünyada gibi hissetmiyorsun, sana göre gerçek gibi her şey. Oyunu yapmış, sekiz yıl hiç tökezlememiş. Emrinde bir sürü profesyonel hacker, oyun kurucu, planlayıcı, yardımcı vs. var. Kimsenin bilmediği bir şifreleme ve hackleme küpü gibi bir zıkkımı var. Oyunu sürekli kontrol ediyor. Güvenlik kalkanları falan var. Kızın biri de hackledim, ahanda oldu; diyerek sisteme girip seni dünyaya rezil rüsva ediyor. Hayır, kimse buna takılmıyor eyvallah bro. Yarım milyar insanın hepsi de iyi niyetli çıktı, tebrikler. Ama nedir bu müsrif oğul evine döndü tavırları? Vay özel jet, vay kral dairesi, vay ayağına masaj yapayım, vay puanlar sana be güzelim modları. Ya hırlı mı hırsız mı? Şeytan mı hain mi? Kıza ne sebeple güvendin de peşinde koşuyorsun?
    -Alo, Tokyo’ya gel.
    +Tamam.
    -İşe alındın.
    Detaylar o kadar saçma ki yazar kendisi de araya giriyor. “Hideo daha önce kimseyi bu kadar çabuk işe almamıştı. Hideo daha önce kimseye böyle bakmamıştı. Böyle dememişti. Böyle konuşmamıştı.” Konuşma dediği de şey: Hoş geldiniz bayan çen, bizimle çalışmak ister misiniz falan. Hani bir şey anlatmıyor. O kadar anlattığı karaktere uymayan hareketler ki olayı ilk görüşte aşk, böyle başladı; adı üstünde yıldırım aşkına çevirdik. Gördü ve âşık oldu. Hackleme gibi aynı değil mi? Ne kadar romantik. Ay kalp kalp kalp. Daha neler neler var da Allah biliyor yıldım. Hayaller / Hayatlar olayı burada da çok fazla vurgulanıyor.

    Sonra zaten Yeşilçam’a bağladık. Kitabın yarısında sakın ha şöyle şeyler yapayım deme Marie, bu kadarı da fazla dediği ne varsa kitabımızın sonundaydı. Kendimi sağa sola falan atmak istedim. Ve çok kötü mesajlar vererek, ben aslında sizin süperegonuzum falan modlarında bir sonla, gerçekten bir saçmalık silsilesi olarak sona erdi. En büyük merakım da şey kitaba dair; bundan sonra sakın şöyle olmasın dediğim onlarca saçmalıktan hangisi acaba ikinci kitapta olacak? Cidden, cidden merak ediyorum. Çünkü o son... Yani ne desem bilemiyorum.

    Turda okuduğumuz en kötü kitaplardan biriydi benim için. Verdiğim paranın her kuruşuna, tüm kalbimle acıdım. Bari pdf olarak okusaydım, neden aldım diye çok düşündüm. Henüz bir cevabı yok. Ne yazık ki ben sevmedim, eller alsın diyor ve tavsiye etmiyorum. Yani nasıl sevmediysem yorum bile tam istediğim gibi olmadı ama siz mesajı aldınız bence. Tabii sevenlerin yorumlarına da göz atın derim zira bildiğim kadarı ile Kimra, Sinem ve benden başka sevmeyen biri yok, şaka değil. Sevgiler.
  • Bir gün önce "Daktiloya Çekilmiş Şiirler" ini okudum Marmara'nın.
    "Tanı beni, benden aşır!" dedi sanki her satırı, her yakarışı, her ahı.
    Bugün de defterlerinden beslendim. Onun karışık ve karakteristik yazısını, sayfa düzensizliğini hüzünle inceleyerek. Kompleks bir yazısı vardı yazdıklarının derinliğine yakışır biçimde, ruhunun sığlıktan uzakça ruhunun yansıması gibi.
    Biraz karamsar, biraz melankolik, biraz tutkulu çokça ölümün ve acizliğin sindiği kırmızı ve kahverengi kapaklı defterden düzenlenmiş Nilgün parçacıklarıyla günümü geçirdiğim için mutluyum.
    Paniği kukla yapmış hasta bir çocuğun sızısını kattım sızıma.
    Okundukça güzelleşen kadın, engin ruhu.
    Ölümsüzsün.