Fromm'a göre sevgi , ticari bir fikre karşı başkaldırıdır. Fromm bilhassa parlak kağıtlara basılmış ve mutlu bir evliliğin kurumsal bir orta kademe yönetim olarak gösterildiği dergileri hor görüyordu.
"Seven insan kıskanır" önermesi ilişkiler söz konusu olduğunda sımsıkı sarıldığımız bir savunma şekli.
Oysa acı bir gerçek var ki: "Seven insan kıskanmaz, seven insan hayran olur ve sahiplenir."
Korkumun altında canlı canlı gömüldüğümü hissediyorum. Ve şimdi fark ediyorum ki, bu korkuyu saklamak için, hep “özel" biri olmaya çalışmışım, kendimden, gerçek olmanın ne anlama geldiğini unutana kadar kaçarak. Neden maskelerin ardına saklanma ihtiyacı duyuyorum?
Neden bu kadar korkuyorum?