constant reader
@constantreader
115 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Düşüncelerimize bağlı olarak yaşadığımız olumsuz duygular aslında gerçeğin farklı olmasını istemekten kaynaklanır. Acıyı yaratan düşüncelerimiz değil, o düşüncelere körü körüne inanmamızdır; yani düşünce alışkanlıklarımızdır.
Reklam
İngiltere'de yapılan deneysel bir çalışma, bize amaca yönelik ve alışkanlığa dayalı davranışlar konusunda önemli bilgiler sunuyor. Bu çalışmanın ve onu takip eden diğer çalışmaların vardığı ortak nokta, alşkanlıkların gösterilen davranışlardan sonra ortaya çıkan sonuçlara göre değil, bu davranışların ortaya çıktığı ortama göre
tekrarlandığı şeklindedir. Bir başka deyişle alışkanlıklarımızı, alıştığımız davranışların sonucunda ne elde ettiğimizi ya da edemediğimizi değerlendirerek edinmiyor, aynı koşullarla ya da aynı ortamla karşılaştığımızda yine aynı davranışları sergiliyoruz.
Geçmişteki yaşantılarına göre davranan kişiler ne yaptıklarının farkında olmadıkları için kendilerine düşen payı görmezler ve davranışlarını, tutumlarını ya da tavırlarını değiştirmeyi akıllarına bile getirmezler. Bunun yerine geçmişte kendilerini güvende hissettikleri ve kendilerini koruyabildikleri aynı yolları kullanmaya devam ederler. Yakınları onlara farklı davranış tutum ya da tavırlar hakkında önerilerde bulunsalar bile bunları nasıl gerçekleştirebileceklerini bilmediklerinden bu önerilere uymazlar, hatta tüm önerileri geçersiz kılacak bahaneler yaratabilirler. Diğer taraftan eğer farklı davranırlarsa neyle karşılaşacaklarını bilememek onları çok korkutur. Bilinmezlik elbette korkutucudur, ancak bu kişiler sürekli felaket senaryoları geliştirdiklerinden gerçekçi değerlendirmeler yapamayabilirler. Bunun sonucu olarak da, ihtiyaçlarını karşılamak için değişen koşullara uygun yeni yollar denemektense geçmişteki yaşantılarından öğrendiği yolları kullanmaya devam ederek kendilerini "güvende" ama mutsuz hissederler. Bazen geçmişten gelen izler nedeniyle kişinin tepkileri orijinal ihtiyaçtan o kadar uzaklaşır ki, bu tepkileri ile ihtiyaçları arasındaki bağlantıları görmesi çok zor olabilir. Kısaca geçmişten gelen izler nedeniyle kişi ne "hangi" ihtiyacını ne de "nasıl" karşılayacağını bilebilir.
Büyürken ihtiyaçları önemsemeyen çocuklar zamanla kendi ihtiyaçlarını da önemsememeyi öğrenirler.
Küsmeyi yani teması, iletişimi kesmeyi kim, ne zaman, nasıl "hak eder"? Biz küstüğümüzde neyi "hak ediyoruz"? İletişimi keserek hangi ihtiyacımızı, nasıl karşılamayı umuyoruz? Karşılayabiliyor muyuz gerçekten? Unutmamalıyız ki psikolojik ihtiyaçlarımızı ancak çevreden, yani bir başkasından karşılayabiliyoruz. Küstüğünüzde sevildiğinizi, takdir edildiğinizi, ait olduğunuzu ya da güvende olduğunuzu hissediyor musunuz? Hissediyorsanız mesele yok, doğru yoldasınız. Ama hissetmiyorsanız, küsmek ihtiyaçlarınızı karşılamak için işlevsel bir yol değil demektir; başka yollar denemelisiniz.
Reklam