"DIŞARI'DA
BARBARLIK VAR
OĞLUM. GÖZÜNÜN GÖREBİLECEĞİ HER YERDE YÜZLERCE BİNLERCE MASKE VAR: SAHTEKARLIK VE NEFRET VAR.
"Dinle, oğlum. Böyle olman kötü bir sey değil. Sen benim güzel çiceğimsin. Nadir bulunan, değerli bir tomurcuksun. Bu kirli dünvadaki en saf şeysin.
"Kendini yalnız hissetmemelisin. Bu cok sacma. Ben varım. Hayvanlar var İçeri var Orada.Dışarıda"
Büyük Şehir bu kadar ş’apar da, küçük belediyeler uyur mu? Ş’apan ş’apana… Bir kaç sene önceydi, yolum Beyoğlu’na düştü. Bağdat’a geldim sandım.
Bir önceki yıl döşenen tüm parke taşlar ayaklanmış. İsyan bastırılacak gibi değil. Balık Pazarı, Truva kazıları. Kurabiye Sokağı ara ki bulasın. Bunca diyar gezdim, yol döşemek için böylesine derin bir gayretkeşlikle karşılaşmadım. Sanki yol yapılmıyor, metro tüneli kazılıyor! Elektrik kesik, su kesik, doğal gaz kesik, en deneyimli dağcının bile aşamayacağı uçurumlar oluşturulmuş. Binalar yerinde durmasa, sokak bombalanmış sanacağım.
İşte o zaman anladım İstanbul’da niçin üç ayda bir kaldırım ve yol ş’apıldığını: Bunlar define arıyor! Çünkü ne böyle yol yapılır, ne de kaldırım.
Ama ş’apılır.
Depreme karşı da nazar boncuğu asılır, tüh tüh ağzımdan yel alsın denir, tahtalara vurulur, hatta kulak çekilir. Kurşun bile döktürülebilir.
Yeter ki ş’apmaktan dönülmesin, yeter ki rant kaşığı kırılmasın. Mezar kazmak için de o kaşık gerekebilir!
* * *
Evet, bu ‘ş’apılan’ şehirde geçen bayram tatilinde şehir yarı yarıya boşalmıştı ve ben yeniden çocukluğumun İstanbul’unda yaşadığım duygusuna kapıldım. Çöpçüler de tatil yapıyordu, her yer her zamankinden daha pisti ama en uzak semtlere trafiğe takılmadan gidebilmek öylesine güzeldi ki... Hele tenha yollarda yürümek...
Son pazar, Daniel ile İstanbul Modern e gittik. Uzatılmış hali “İstanbul Modern Sanat Müzesi” olan ve kuruluşunu adım adım izlediğimiz bu mekâna özel bir zaafımız var.
Sayfa 85 - Destek yayınları 2011
