Bu bela dünyasında kim vardır ki bir gece yalnız kalsın; bir endişeden dolayı uykusunu kaybetsin, o halde cihanı, nefsini, amellerini, geçmişini düşünsün de milletimizin en büyük hakimi olan bir zatı muhatap alarak "Heyhat!.. Sözün aynı doğru imiş: Dünyaya geldiğime ben de pişman oldum." demesin?
İnsan her adımını mezardan uzaklaşmak için atar, yine her adımında mezara bir adım daha yaklaşır. Nitekim her nefesini hayatını uzatmak için alır, yine her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır.