Zulmü herkes görür, sezer, fark eder. Ama neredeyse herkes önleme konusunda çeşitli bahaneler uydurur. Bir pozitif eylem yükünü sırtlama konusunda en büyük sorunumuz, doğru tavrın ne olduğunu bilemeyişimizdir. Ardından da doğru zaman sorunu gelir. Doğru eylem doğru zamanla buluşana kadar zulüm hükmünü icra eder ve artık zulüm son bulduğunda bunu önleyen bizler değilizdir. Artık zulüm yorulmuştur, hepsi bu. Dolayısıyla hepimiz ağır bir vebalin utancıyla hayatımıza devam ederiz. Bu utançla hayatta kalmamızı saglayan tek etmen ise suç ortaklığımızdır. Oysa yalnız ölüp yalnız haşrolacağız ve hesap çok çetin olacak.