cumlearasi
@cumlearasi
Okuduklarımı değil, beni okuyan cümleleri paylaşıyorum
Okurunu düşündüren herkes hoş gelir.
“vazgeçtim” dedi insan…
oysa bazı gidişler,
kalbin değil,
bekleyişin tükenmesiydi.
Reklam
Bazı insanlar konuşur,
bazı insanlar anlatır,
bazı insanlar ise yalnızca susar;
çünkü bilirler:
Gerçek anlam, kelimenin içinde değil,
kelimenin bıraktığı boşluktadır.
Ben sana şimdi
okununca bitmeyen,
bitince başlamayan,
her satırı kendi gölgesini taşıyan bir metin bırakacağım.
Çünkü bazı yazılar yazılmaz;
kazılır.
İnsan zihnine değil,
zamanın kemiklerine.
Ve şunu unutma:
Bir harfin kaderi bile değiştirir bazen insanı.
Çünkü “öl” ile “ol” arasındaki tek fark,
bir harfin karanlığıdır.
İnsan dediğin şey,
doğduğu anda ölmeye başlayan
ve öldüğü ana kadar neden yaşadığını anlamaya çalışan
yarım kalmış bir sorudur.
Bu yüzden herkesin yüzünde başka bir maske vardır.
Kimisi gülümsemeyi takar,
kimisi kibri,
“bazı cümleler vardır, kitabın sayfasında değil insanın içinde yazılır…
ve bir gün biri okuduğunda,
aslında kendine bakıyormuş gibi olur.”
“çırpınıp içine döndüğüm bu dünya’da
bazı isimler sessizce geçer içimden…
ve ben bilirim,
o isimler asla tesadüf değildir.”
— şükrü erbaş
yazmak, insanın kendine açtığı en derin kapıdır.
kelimeler çoğu zaman suskunluğun dile gelişidir.
bir kitap, yalnızca anlatılan değil; saklanan, hissedilen ve aranan her şeydir.
ve insan, yazdıkça kendini biraz daha okur.
insan en çok ne zaman kırılır biliyor musun… kimseye anlatamadığı halde herkese belli olduğunda.
Reklam