cumlearasi
@cumlearasi
Okuduklarımı değil, beni okuyan cümleleri paylaşıyorum
Okurunu düşündüren herkes hoş gelir.
“bazen harfler yerini bulmaz, kelimeler birbirine tutunamaz. insanın içi dolu olur ama dışarıya dökülen cümleler eksik kalır. tam anlatacakken susar dil, çünkü bazı duygular konuşarak değil, sadece hissederek var olur…”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“gece ilerledikçe dünya susuyor, kitaplar konuşmaya başlıyor. insan en karanlık tarafını bile bazen bir yazarın cümlesinde tanıyor. belki de bu yüzden bazı satırlar okunmuyor, yaşanıyor…”
“bazı insanlar yara izlerini saklar, bazıları kitapların arasına koyar. ben her okuduğum satırda biraz daha kendimi buluyorum. belki de insan en çok, kimsenin duymadığı cümlelerde iyileşiyordur…”
“her sayfa insanın kendine attığı küçük bir adımdır. bazen bir cümle gününü, bazen bir kitap hayatını değiştirir. okumaya devam…”
insan,
kendi içine bakmayı öğrendiği gün
dış dünyayı kaybetmeye başlar.
çünkü her bakış,
bir gerçeği aydınlatırken
başka bir gerçeği karanlıkta bırakır.
ve karanlık dediğin şey,
ışığın yokluğu değil;
fazlalığıdır bazen.
fazla anlam,
fazla hatıra,
fazla düşünce…
bir insan ne kadar çok düşünürse
o kadar az yaşar aslında.
çünkü yaşam,
anlamın başladığı yerde yavaşlar.
kelimeler bu yüzden tehlikelidir:
bir kez söylendi mi
artık geri alınamazlar,
sadece yanlış anlaşılırlar.
bir “evet”
bir ömrü başlatabilir.
bir “hayır”
bir ömrü hiç yaşanmamış hale getirebilir.