Hayat bir "yol"sa, geçerken yolumda bana eşlik edenler gitseler de, kalsalar da , yolda kaybolsalar da hep gülüşleriyle hafızamda varlar. Dün gece yine biraz bir o yana,bir bu yana dönerek, biraz da karanlıkta hayal meyal gördüğüm tavana bakarak uyumaya çalışırken düşündüm de , sevdiklerim gözümün önünden geçerken hep gülümsüyorlar. Neden diye düşünürken acaba onları hep öyle görmek istediğim için mi ,yoksa en çok hafızama kazılı halleri öyle olduğu için mi diye düşündüm. Sonucu ben de bilmiyorum ama gözlerimi yumsam da ,sonuna kadar açsam da hep gülümseyin herşeye rağmen...