ruhumun derin acısıdır, yokluğun
iliklerime kadar hisseder sessiz bir haykırışla sonlandırırım acımı.
ev genelde yanar, demiştin.
evin içinde ki beni de görebiliyor musun?
gitme diye bakan gözlerimi?
sorun yanmam değildi
sorun yakanın bizzat evimin, ruhumun
sahibi olan sendin.
yokluğun ayrı varlığın ayrı yakıyor.
ev daima yanar,
kıvılcımın kimden çıktığı önemliydi değil mi?
şimdi içimde dinmek bilmeyen bir
özlem ve kinli bi öfke var,
bastırır mi kinimi özlemin?
Değişir yönü rüzgârın
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi
Boşuna bir liman arar;
Gülüşü bir yabancının
Çalmıştır senden sevdiğini;
İçinde biriken zehir
Sadece kendini öldürecektir;
Ölümdür yaşanan tek başına.