'...
...sözsüzlere sarılıyorum.. ana dilini susmuş,
dallarına yalnızlık kürekleri değmemiş, kadersiz kavimlerden arda kalan, çöl ortasında ki çağa..
işte; kör bıçakların kestiği kederleri işliyorlar nakış nakış..taş avlulara sığınan gövdesi düşüyor tene...
umudu bağlıyorum; bir yerlerden, köksüz yükselen ,sessiz ve renksiz umudu..hayal ile hayat arasında
kırılan ne varsa bakıyorum dalların arasından,
uzakta bi ezgi d/okunuyor, hayli uzaklardan
hiç bakmadığım kadar akıyorum gülistan hüznün ovalarına. bir şiir onarıyor kendini ince bi dal üstünde,
saat beşi vurmadan hemen önce, ağıt bezenen mayıslar da..
... ...özlem/
...'
Özlem Çay
Özlem Çay
