İnsan kendine dair en sahici bilgiyi sevgiyle edinir. Her sevgi bağında içinden bir parça büyür; sevdikçe kendini tanır, sevildikçe varlığına inanmayı öğrenir. Bu yüzden aşk yalnızca duygusal bir hal değil, ruhun zamana dağılmış parçalarını sessizce bir araya getirmesidir. Zor koşullarda daha derinden hissedilmesi bundandır; çünkü insan, ancak kırılganlığının en açık olduğu anlarda sevginin gerçek ağırlığını farkeder.