Deniz
@d3nizerol
37 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Lourdes'te karşılaştığım özürlülerin hepsi yetişkindi, hepsi büyük adam ve kadınlardı. Bazılarının kendileri kadar büyük acıları vardı ve elbette arkalarında mahvolmuş yaşamlarından başka hiçbir şeyleri olmayan, ama sıkıntılarını kabullenmiş insanlardı. Burası farklıydı; burada mantık filan yoktu. Yalnızca umutsuzluk... Birden çocukken nasıl göründüğümü fark ettim. Onlara rahatlıkla acıyabilirdim, çok küçük ve umutsuzdular. Korkuyorlardı. Bu yüzden, başkalarına bağımlıydılar. Ama bunu yapamadım. Çünkü acıyan bir bakışın bir zamanlar canımı ne kadar acıttığını hatırlayabiliyordum. Acımak yerine, sempati ve yakınlık duymaya, hatta garip yüzlerinin ve gergin vücutlarının arkasında yatan gerçek kişiliklerini görmeye ve hissetmeye çalıştım. Çarpık kas ve kemiklerin ötesindeki hapsedilmiş zihinlerini görmemi sağlayan kardeşçe bir duyguydu bu. Hapishane parmaklıkları arkasına kapatılmış tek kişinin ben olmadığımı görmüştüm
Sayfa 136 - Nemesis
Reklam
Daha önce pek fazla okumuyordum. Kitaplar evimizde pek sık görülmezdi. Ekmeğin daha önemi olduğu düşünülürdü. Karnımızı doyurmak zihinlerimizi doyurmaktan daha önemli bir işti.
Sayfa 88 - Nemesis
Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama 'yetişkin' de değildim. Çocukluğun neşeli umursamazlığı ve yetişkinliğin acısı ve hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım. Eskisi gibi umursamaz ve mutlu olmak istiyordum.
Sayfa 81 - Nemesis
10/10
Beğendi
·2016 3. kitabı
İnsana önünde hangi engel olursa olsun eğer o işi yapmayı gerçekten seviyorsa çabalarıyla her zaman aşabileceğini, umutlarını asla kaybetmemesi gerektiğini ve hayallerinin peşini asla bırakmaması gerektiğini bolca aşılayan harika bir kitap. Herkesin okumasını ve Christy'i örnek alarak bir yaşam felsefesi oluşturması gerektiğini düşünüyorum...
