İlla her ayrılık üzmek zorunda değil, belki de ayrılığın iyicil bir tarafı vardır. İnandıklarımızla hissettiklerimiz bir olsa keşke. Keşke bu mümkün olabilse.
Birine kızmak, onu sevmemeye dönüşmemeli. Hayatında insanlar olacak, onlara kızacaksın ama kızmaya devam ederken, onları sevmeye de devam etmelisin çünkü sevmek öfkeliyken de sürer, incinirken de, yaralıyken de, pişmanken de, kırgınken de. Sen ne olursa olsun içindeki sevme duygusunu, sevebilme kabiliyetini kaybetme, bir inanç, bir güç, bir yuva gibi tutun ona.