İnsan doğası gereği sosyal bir türdür. Homo sapiens’in evrimsel başarısı, bireysel güçten çok grup içinde işbirliği yapabilme yeteneğine dayanır. Avcılık, toplayıcılık, çocuk yetiştirme ve korunma gibi temel işlevler, tek başına mümkün değildi.
Beyin yapımız sosyalliğe göre evrimleşmiştir. Özellikle prefrontal korteks, temporal lob ve limbik sistem, sosyal sinyalleri anlamak, empati kurmak ve grup içi dengeyi sağlamak için özelleşmiştir.
Yalnızlık biyolojik bir alarmdır. Açlık veya susuzluk gibi, yalnızlık da vücutta stres hormonlarını (kortizol) artırır. Bu nedenle uzun süreli sosyal yoksunluk, bağışıklık sistemi zayıflaması, kardiyovasküler sorunlar ve erken ölüm riskini yükseltir.