Merhaba arkadaşlar ben hayattayım. Birgün hayatta olduğumu duyuracağım bir yazı yazacağım aklımın ucundan geçmezdi. Bir sürü mesaj almışım hayatta olup olmadığımı sorgulayan, hayatta olmam için duaların konu olduğu hiç bıkmadan usanmadan günlerce atılan mesajlar. Çok zor günler geçiriyoruz. Bir çoğumuz sevdiklerimizi, evlerimizi , anılarımızı kaybettik... Kaybıyla üzüleceğimiz ne varsa yokluğuyla sınandığımız bir dönemdeyiz. Ölüm haberleriyle uyuyup ölüm haberleriyle uyandığımız bir dönem. Bazılarımız hayatını kaybeden sevdiklerimizin cenazelerine ulaşamadık bazılarımız dirilerini hastane hastane dolaşıp aradık. Bir kabus olmalı diyorum bu yaşadıklarımız ve ben artık uyanmalıyım. Hayatlarımız bir gecede değişti. Hayatta kalan sevdiklerimizi de kaybediyoruz yavaş yavaş korkuları ağır basıyor ve şehri terkediyorlar. Yalnızlaşıyoruz. Hatay'ı görmemiş tanımamış ne kadar tanıdığım varsa gelsin görsün istedim hep. Birbirinden farklı inanışlara sahip insanların bir arada nasıl uyum içinde yaşadıklarını görsünler, farklı inanışların ibadethanelerini ziyaret etsinler onları tanısınlar istedim. Tarih kokan sokaklarımızda gezsinler, dünyanın ilk ışıklandırılan caddesinden geçsinler istedim. Yöremize özgü yemeklerin hepsini tatsınlar ve bir daha unutamasınlar istedim. Bu şehri bir defa görüp bir daha vazgeçemesinler istedim. Sevsinler istedim bu şehri en az benim sevdiğim kadar. Öğrendiğim bildiğim ne varsa bu şehirde öğrendim ve gezginlerine bile çok şey katacağına inandım hep. Sahip olduğum değerleri bana kazandıran bu şehrin yok oluşunu izliyorum günlerdir. Çocukluğumu geçirdiğim sokaklar, misafiri olduğum evler, okuduğum okullar, gezdiğim tarihi sokaklar, farklı inanışların kültürlerini öğrendiğim yapılar artık yoklar. Ama gidenlerin döneceğine, memleketimin kendini