Tuğçe Kasap
@dancingwordss
Sonu ne olursa olsun her hikâye başlar ve bu yüzden en azından iyi bir başlangıç kalmalı yaşayanın avucunda.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Belki gördüğün ilk şey bir hastane duvarıydı fakat giderken buna gerek yok.
Yaşarken neden yaşadığını nasıl bilebilirsin ki? Sadece hikayeler ve bahaneler uydurursun yaşarken.
Şimdiye kadar okuduğum en kapsamlı kitap Kornelyus'un Ezgisi. Bu özelliği yorum yapmayı güçleştirse de, elimden geleni yapacağım.
Roman, İranlı bir aşiret olan Mazdarani ailesinin nesiller boyunca başından geçen olaylar çevresinde dönüyor. Kimi zaman ileriyi gösterirken kimi zaman geçmişe bir bakış attırıyor bize. Bu tarih atlamaları arasındaki geçişleri düzgünce ve ardını merak ettirek oluşturmuş yazarımız.
Sadece bir aşiretin başından geçenler olarak düşünmemelisiniz romanı. Bilmediğiniz tonla şeyi saklıyor içinde. Zerdüştilik, Navrath Samprodoya, ülkeler arası uyuşturucu ağı, uyuşturucunun satılmasındaki kademeler...
Vücudu dövmelerle kaplı bir adam var bu romanda. Kitap boyunca onunla beraber, kim olduğunu öğrenmeye çalışıyoruz. Ve kitabın sonunda aklımızda hala bir soru işareti kalıyor. Dikkatli okumalısınız, cevap ayrıntılarda saklı!
Okurken içinde kaybolduğum bu roman, yoğun bir hayat tecrübesinin getirdiği birikimin sonucunda ortaya çıkmış. 8 ayrı ülkede yaşayan yazarımız bir anda gelen ilhamla yazmış kitabı. Beni şaşırtan bu durumu yazara kaç yılda yazdınız sorusuyla öğrendim.
Kaliteli okumaya açık, bilgiye aç, kötülüğün, deliliğin ve acımasızlığın bu dünyada var olduğunu ve anlatılmasının gerekliliğini kavrayanlara önerimdir.
