Her insanın ölümü kendine aittir ve herkes kendi tarzını belirleyebilmelidir. Belki,yalnızca belki, insanın yaşamını elinden almaya ilişkin bir hak düşünülebilir. Ama insanın ölümünü elinden almaya kimsenin hakkı yoktur. Bu rahatlatma değildir! Acımasızlıktır!
"Ya melankoli? Bu nöbetleriniz sırasında ya da sonrasında ne ölçüde ortaya çıkıyor?"
"Benim de kötü dönemlerim vardır. Kimin yoktur ki? Ama beni ele geçirmiş değil. Onlar hastalığımın değil, benim varlığımın bir parçası. İsterseniz şöyle diyelim; onlarla beraber yaşama cesaretini gösterebiliyorum."