ibrahim davran
@davranice
Doktora
Konya / Kıbrıs / İstanbul
426 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Her üniversiteli öğrencinin yaşadığı otogardan büyük bir adam ol bakışlarıyla uğurlanmam! Otobüsün camından dışarıya bakarken, “Büyük adam olacağım ama ben daha çok küçüğüm, nasıl olacağım? Nasıl yapacağım?” düşüncesiyle biraz tebessüm biraz burukluk ile el sallayışım.
Reklam
Deniz gerçekten insanı kendine çeken bir güzellik. İnsan kendini denize bir bıraktı mı bütün derdini, tasasını da bırakıyor. Onun için balık tutan insanlar ya da denize çıkıp aylarca gelmeyen insanların yüzlerinde sanki “Bütün dünyanın dertleri sizin olsun, ben kendi kendime yeterim” ifadesi var.
Çocukken her çıkan şeye şaşkınlıkla bakardık. Şaşırmamızın nedeni bir gün bizimde böyle bir şeyimizin olup olmayacağıydı. Şimdiki çocukların farkıysa, yeni çıkan her şeyin kısa zamanda önlerinde olmasıydı. Sokakta oynayan son jenerasyon çocukları olarak bugün hala bir oyun oynadığımda kendimi çocuk gibi hissediyorum. Onun için nerede yaşlı ve çocuklarla çocuk olan birisini görsem onun içinde hala bir çocuk ruhu olduğunu ve sadece bedeninin yaşlandığını, elbet bir gün bizim de öyle olacağımızı biliyorum.
Bence insan gitmeli. Gidebildiği en uzak yere kadar gitmeli. Allah, bizi bu dünyaya gönderdiyse bu dünyayı her karışıyla tanımamız gerek diye düşünüyorum. Çünkü her karışında farklı hikâyeler, farklı acılar yaşanmış ve yaşanmaya devam ediyor.