ibrahim davran
@davranice
Çocukken her çıkan şeye şaşkınlıkla bakardık. Şaşırmamızın nedeni bir gün bizimde böyle bir şeyimizin olup olmayacağıydı. Şimdiki çocukların farkıysa, yeni çıkan her şeyin kısa zamanda önlerinde olmasıydı. Sokakta oynayan son jenerasyon çocukları olarak bugün hala bir oyun oynadığımda kendimi çocuk gibi hissediyorum. Onun için nerede yaşlı ve çocuklarla çocuk olan birisini görsem onun içinde hala bir çocuk ruhu olduğunu ve sadece bedeninin yaşlandığını, elbet bir gün bizim de öyle olacağımızı biliyorum.
Reklam
Bence insan gitmeli. Gidebildiği en uzak yere kadar gitmeli. Allah, bizi bu dünyaya gönderdiyse bu dünyayı her karışıyla tanımamız gerek diye düşünüyorum. Çünkü her karışında farklı hikâyeler, farklı acılar yaşanmış ve yaşanmaya devam ediyor.
Gittiğimiz her yerde güzel dostluklar bulmak, hoş muhabbet eden kişilerle çay içmek bence en büyük kazanımlarımızdan. Diplomalar, sertifikalar elbet bir şekilde kazanılır. Sertifikalar biriktirmek yerine dost biriktirmek gerek.Sertifikalar bizi bir yere kadar götürür, dostlarımız ise bizi huzurun olduğu ülkelere. Huzurun olduğu tüm ülkelere gidip çay içmek dileğiyle. Gittiğimiz her yerde Çay İçme Durağı’nı açacağız. Çünkü biliyoruz ki “Dünya bir durak ve biz çay içip gidiyoruz.”
Hayat bizim baktığımız çerçeveden dönmüyordu. Biz sadece bizim hayatımızın çok kötü ve dertlerimizin çok büyük olduğunu zannederken ne büyük dertlerin hiç bilmediğimiz hiç görmediğimiz ama bize çok yakın yerlerde yaşandığını bilmeden geçip gidiyorduk önünde. Geçip gidiyorduk öylesine işte...