ddcp
@ddcp
53 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
İzin verilmeyen duygular, yaşanan olayı hatırlatan en ufak bir sökük bulsunlar hele. Senin içinden habersizce, hatta sinsice dışarı çıkıyorlardı. Oysa suçlarken bulduğun karşındaki, senin bir yansımandan başka bir şey değildi.
Sayfa 185
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Yok etmeyi bir arınma olarak düşün. Kumsalda bulduğun kumlu taşı hatırla. Onun temizlediğinde taşın ortaya çıkan parlaklığına çok şaşırmıştın. Yok ediliş yeni bir yaratılışa yol açar. Hiçbir şey yok olmuyor. Mevsimler gibi. Kış geliyor. Sonra kış yok oluyor. Yerini bahara bırakıyor.”
“Anne, lütfen hiçbir şey söyleme. Niye diye sorma, sadece sarıl bana. Sadece kucakla. Lütfen çok ihtiyacım var.”
Daha dün kendi içindeki küçüğe “sana annelik yapacağım” derken, acaba bir insan ne kadar dibe vurmalıydı tüm incinebilirliğini riske atmak için! İşte burada o soğuk yatağın soğuk bedeninden sevgi istiyordu. Onu yukarı çekmek için atacağı her tür ipe, sadece denediği için bile şükran duyacak kadar dipteydi.
Sevgiyi ideallerle tecrübe etmek hayatındaki tüm ilişkilere de yansımıştı. Kocasını da, kızını da idealinde yarattığı kişiler olarak sevmişti. Çünkü tek tanıdığı sevgi buydu.
Babasının onunla gurur duyması için çocukluğundan, kadınlığından, kim olduğundan vazgeçmişti.