Reklam
''Benim de içinde yüzüp duvarlarına vurarak sınırlarını öğrendiğim bir hapishanem var. Belki bu yüzden birbirimizi anlayabiliriz. Oysaki yoğunluğu birbirinden farklı iki dünyadan birbirimize bakıyoruz. Onların akciğerleri yok benim solungaçlarım, birbirimize bir şeyler söylememiz imkansız.''
Sayfa 17
''Bu dilleri,amaçları,fikirleri farklı insanlar şimdi,aynı acıyı çektikleri için,aynı ailenin çocukları olmuşlardı.O kutsal,küçük,kimsenin'yabancı'olarak görülmediği kasabada,kişilerin ve ulusların arasındaki engeller,hepimizin hissettiği fakat yalnızca acı çekerek ortaya çıkabilecek anlayış ve iletişime duyulan ihtiyaçla kırılmış;yakılmıştı.''
Sayfa 87
Reklam