Tam tersine yenilgimin tadını çıkardım uzunca bir zaman. Tıpkı çıktığım yolculuklar gibi, görüştüğüm insanların sayısını da seyreldikçe seyrelttim. Kendimle kendim arasına gidip gelen yeni bir yol açtım. Günler ,niçin uzadığını, niçin kıvrıldığını bilmediğim bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma. Dünya ,bensiz de dünyaydı;darılmadım.
“Yalnızca bir okuldan değil, bir balkondan, bir istasyondan, bir yol kokusundan ve bir aşktan da mezun ediliyorum.” diye geçiriyor içinden. Artık trene binebilir. Bırakın binsin…