İnsan bir kere tökezleyince bir daha yere sağlam basamıyor, kimselere güvenemiyor. Bir kere yenilen, öyle çok korkuyor ki yeni mağlubiyetlerden, o saatten sonra hep yenik kalıyor.
Mutluluğun mutsuzluk olmadan hiçbir işe yaramayacağını öğrenmek zaman alıyor. Ama tabii zamanın bizden aldıklarını düşününce, mutluluğu öğrenmeye değer mi, insan pek bilemiyor.
... zira düşmenin iki türlüsü vardır, biliyordum. Birinde zaten yerdesindir; diğerinde hiç değilse kendini yere atmayı becerecek kadar yüksekte ve kendi zamanını çalan gonklu bir saat gibi görkemlisindir. Atlamak daima düşmekten iyidir.