Elif "Anneni özlemiyor musun? Nasıl dayanıyorsun buna?"
Can" Özlemez olur muyum?Onu hatırlamadığım dakika yok. Hep özlüyorum onu.İlk günler çok kötüydü. Zaman geçtikçe acın,üzüntün, özlemin azalmıyor.Acıya dayanma gücün artıyor. Hepsi bu.Yoksa değişen bir şey yok. Zaman geçtikçe bu üzüntüyle yaşamaya çalışıyorsun.Onu güzel şeylerle hatırlamak insanı biraz olsun rahatlatıyor. "
Can annesini anlattı Elif'e bazen güldü bazen gözleri doldu bazen de sessizleşti albümdeki pek çok fotoğrafı hikayeleri ile anlattı sonra da kapattı albümü Sessizlik oldu sabahın bu saatinde gürültüyü Bozan tek şey hemen yanı başlarındaki akasya ağacının üstüne yavru yapmış olan kumruydu yazın geldiğini orada olduğunu anlatmaya çalışıyordu.
İnsan, kaybettiği insanların önce sesini sonra da yüzünü unutmaya başlıyor. Ben de ne annemin sesini, yüzünü unutmak ne de sardunyaları kaybetmek istiyorum.
Bu bitirip kazanman gereken bir yarış değil evlat.Bu Belki de annenin senin için hazırladığı bir oyun.Oyunu bitirmeye çalışma. Oyunun içinde olmaktan mutlu ol. Sonuçta şu anda sevdiğin birisi için bir oyun oynuyorsun.Bu koşuşturma seni mutlu ediyorsa neden oyunu bitirmek istiyorsun ki? Aslında bakarsan hayat da öyle...