Eski dizelerim yok şimdi,
her şey eskisidi,
biz aynı kalamadık.
Hele ben çokça değiştim,
tek aynı kalan,
defalarca altını çizdiğim kitaplarım.
Sar beni, üşüyorum... (Öykü)
Eskiden çok seviyordum o şiiri. Şimdi daha çok seviyorum. Vallahi üstümü başımı yırtacağım, avazım çıktığı kadar bağıracam. Bağırmak istiyorum çünkü. Öyle normal bağırmak değil. Mahalleye anons
Reklam
Bazı dizeler, insanın duvara çarpması için yazılır.
Asla ait olmayacağın bir yerde, bir şeylere ait hissetmek zorundalığından vazgeçmelisin.
Her gece eve dönüşlerde, yanından hızla geçen biçimsiz, çapsız gölgeler azaldıkça adımların kısalır; elbet bir vakit, eve dönmeyecek kadar büyüdüğüne inanırsın. Şimdilerde, "Değiştim." derken kendine, aslında kabuğuna daha sıkı saklandığının farkına bir gün varırsın.
Şimdi yine eskisi gibi küçük bir kız olmayı, yarı vahşi, gözü pek, başıboş, küçük bir kız olmayı ne kadar isterdim! Uğradığı haksızlıklara gülüp geçen, öfkeden kendini kaybetmeyen küçük bir kız! Niye bu kadar değiştim? Niye bir-iki sözcük beni böyle zıvanadan çıkarıyor?
Reklam
Reklam