Bir kez ‘Ben geldim Ya Rab kapına” demek yetermiş, Sen hiç ‘kimsin’ demezmişsin. Öyle el boş da gelinmezmiş bu huzur kapısına, yük getirilirmiş, bolca gözyaşı, bolca günah, biraz bitmişlik, biraz hırpalanış..
Eli boş gelinmezmiş, heybe ağır olurmus ki bel bükülsün.
Bükülsün ki kapıdan çıkarken her seyi at burada diye.
Şimdi durmadan koş,
Tertemiz ayaklarla koş...