Demet
@demet07
Bütün suçlular korkaktır. Çözmek için yeterince güçlü hissetmedikleri sorunlardan kaçarlar.
Suçlar iki tür ayrılırlar. Bunlardan biri dünyada arkadaşlık duygusunun olduğunu bilmeyen, hiç deneyimlememiş olanlardır. Böyle bir suçlunun bakışı düşmancadır, herkesi düşmanı olarak görür; daha önce hiç daha görmemiştir. Diğer türü ise şımartılmış çocuk; pek çok daha defa mahkûmların, “ Bir suçlu olmamın nedeni annemin beni çok şımartması.” dediklerini fark ettim.
Hiç kimse plan yapmadan suç işleyemez ve planlamaya her zaman bu eylemin gerekçesi de dahildir.
Bir suçlu yalnızca içinde bulunduğu durumu daha iyi anlarsa değiştirebilir.
Esas olarak kendi çıkarlarının ve kişisel üstünlüklerin peşinde olan bazı insanlar vardır. Bu insanlar yaşama özel bir anlam yüklerler; onlara göre yaşam sadece onlar içindir. Fakat bu bir anlayış değil dünya üzerinde başka hiç kimsenin paylaşamayacağı bir fikirdir. Bu nedenle böyle insanların toplumun diğer fertleri de iletişim kuramadıklarını görürüz.